Reis Florida 2/4/10 t/m 15/4/10

Rond 20u30 landen we in Miami en de piloot zegt à la Will Smith : Welcome to Miami. Daar zaten we op te wachten. Al moet ik zeggen het is dan eigenlijk al 3:30 in de morgen en wat willen wij : ons bed. We hadden een Holiday Inn geboekt vlakbij across the street from the airport . Alleen is het vliegveld zo groot als euh Bredene en staat het luchthavengebouw vooraan en het hotel helemaal achteraan. Gelukkig is er een shuttle die er ons snel brengt. We checken snel in maar we vinden onze kamer niet. Blijkbaar zijn er 2 blokken in dit hotel, één met even en oneven nrs. En we zaten in de verkeerde blok waar we tevergeefs ons nummer zochten. Tsjok tsjok naar de receptie, nieuwe uitleg, tsjok tsjok terug en eindelijk HET bed. We vallen als een blok om.

Omdat er in het eerste hotel (zoals in de meeste amerikaanse hotels) geen ontbijt was had ik wat sandwiches mee van thuis. We ontbijten op de kamer en zijn curieus om Miami te zien. Ruim op tijd uitchecken en taxi staat voor de deur. Zo'n typische oranje cab I like it. En veeeel vriendelijker dan die knuffel van Oostende die ik aan de lijn had gisteren. Wat een verschil europeanen kunnen op dat gebied veel leren van de amerikanen.

We kijken uit het raam en zien Miami zoals in de film en series. Miami Vice, CSI  Miami zijn plots heel dichtbij. Hij zet ons af voor het hotel die eruit ziet als op de foto's, Eva is dolcontent ze zit in haar hotel : Hotel Eva. De receptionist is Jonathan, redelijk gay maar oh zo vriendelijk. Onze kamer is nog niet klaar, we zijn er ook vroeg. We mogen de bagage in een kamer stallen, ons in een andere kamer verkleden want de kinderen en ik willen intussentijd naar het strand ! En Guy gaat mee al weten we strand, zand noch water zijn zijn ding .

Op de site stond er strand op wandelafstand en voor één keer is de info correct : we staan in een wip op de boardwalk die over de hele lengte van het strand ernaast slingert. Een meters brede strook waar naar hartelust gelopen, gefietst en geskeelerd wordt. Wat een verschil met Orlando zoveel sportieve Amerikanen. Het strand is ook zoals de boekjes : met kleurrijke strandhuizen, palmbomen, een skyline om u tegen te zeggen, staalblauwe lucht, gele zon. Het water is nog niet zo warm maar we duiken er toch in .

We wandelen ook op de boardwalk, afgezoomd met een stenen muur van een halve meter hoog. Show off op het strand : bruingebrande lijven trainen er, trekken zich op aan buizen. Niels ziet een gespierde neger met 2 djembés en blijft geinteresseerd staan kijken. Na 4 jaar djembeles wil hij wel eens luisteren. Ha hij zet de zogenaamde djembes op het strand en doet pushups : voeten op de muur en handen op de djembes. Verderop staan ze verse kokosnoten te verkopen. En lopers, lopers dat we zien, niet te geloven, het is een slordige 28° en ik zweet al bij de gedachte.

Tegen 14u gaan we terug naar hotel Eva : onze kamer heeft jongere tijden gekend maar is echt proper, zeer ruim (eigenlijk een deluxe studio) met keuken (al staan er in de kasten niets van keukengerief, zelfs geen bord of bestek); enig minpunt de airco is nogal lawaaierig maar zonder airco is het niet doenbaar. Zoals altijd in dit land : 2 kingsizebedden met uitstekende matrassen en een overvloed aan kussens. Over de beddenverdeling heb ik het al eerder gehad in de blog : ik bespaar jullie het relaas van ieders bedcapriolen. Laat ons stellen dat dit elk avond een twistpunt was maar dat had ik verwacht.

Aangezien we hier 2 nachten blijven installeren we ons min of meer. En we gaan naar Bike and Roll om ons in te schrijven voor de Art Deco Segway tour morgen vroeg. Helaas wegens gebrek aan belangstelling is de tour afgeschaft. Veel segways zijn er niet meer en we kunnen er geen meer reserveren. Jammer want voor 10 usd kregen we er hier ook een hele dag een fiets bij en dit kan nu niet. We gaan terug naar het hotel en Jonathan zoekt op internet een andere verhuurder van segways. We wandelen ernaar toe : hier zijn meer toestellen beschikbaar . Alleen moet je minstens voor 2 uur huren en de prijs ligt veel hoger dan bij de andere. Maar omdat we de segways huren 's morgens vroeg krijgen we ze voor een uur aan de helft van de prijs : 120 dollar maar 240 dollar vond ik er toch over.

Guy trekt daarna naar zijn memorial, wij naar het strand. Als hij daar klaar is komt hij achter en we verkennen 's avonds de buurt. We zitten ideaal hoor, echt een aanrader qua locatie en qua prijs want South Beach is één van de duurdere buurten. 's Avonds hadden we nog een strandwandeling gepland want dochterlief wil foto's voor facebook en netlog maar eigenlijk zijn we te moe. Dus we verplaatsen die naar morgen en zitten tegen 22u in bed. Onze eerste dag Miami zit erop. Veel indrukken en allemaal positief !

Voor de rest geen miserie ... of toch zonder te peinzen foto getrokken aan de controle van Eva die haar schoenen uitdeed en door de pieper ging. Ja haloo, toestel afgeven en foto's wissen. Snap nog altijd niet wat er op kan staan die zo belastend is maar het mag niet (stond ook aangeduid maar niet gezien)

Op het vliegtuig pruttelen er twee wat tegen : we zitten dan wel aan het raam, twee per twee. Vorig jaar met United Airlines hadden we elk een tvscherm op de zetel voor ons. Nu moeten ze het doen met een centraal opgehangen scherm die 12tal stoelen bedient. Dit wil zeggen dat je natuurlijk naar de film moet kijken die vertoond wordt, terwijl ze vorig jaar zelf uit 8 recente films konden kiezen.

Toppunt is dat het blok waar wij zitten een panne heeft waardoor noch het scherm noch de radio werkt. Maar we geloven niet in voortekens hoor. Maar ze doorstaan de 8u30 durende vlucht zonder zagen. Ik had gelukkig voor elk een cadeautje mee : 2 nieuwe spellen voor Nintendo DS en Eclips, het 3e boek in de reeks Twilight. Voor de rest massa's lectuur in de handbagage en wat mij betreft : snavels dicht, oogjes toe en slapen maar.

Toch altijd gekke gewaarwording, je vertrekt om 11u, je landt om 13u en hebt zo lang gevlogen. En nu le moment suprème : mogen we binnen of niet ? Lang voor we vertrokken hebben we dus voor alle vier het ESTAformulier ingevuld. Dit bepaalt of je het land binnen mag. Op de luchthavenvan Zaventem kregen we die beruchte groene kaart in twee delen weer, identiek dezelfde vragen en af te geven aan de douane. Ik vroeg toen wat nu eigenlijk het nut is. Blijkt dat je zonder vooraf het formulier in te vullen niet eens het vliegtuig op mag. De electronische aanvraag is gelinkt aan je paspoort en hoef je niet mee te hebben. MAar de dame naast ons had prijs, formulier gevuld maar geen spoor op de pc. En de miserie begon. Veiligheidshalve had ik ze afgedrukt want zoals wij altijd chance hebben. Echter de amerikanen willen nog altijd het groene kaartje ook, dus 2x hetzelfde doen dus

We halen de bagage op en checken die opnieuw in (dat moet als je Amerika binnenkomt, bij het verlaten met een tussenlanding word je bagage vanzelf doorgecheckt) en lopen met een klein hartje naar de douane met ons groen kaartje in de hand. Vingers op het vingerafdrukding zowel van de linker als de rechterhand, in de camera kijken en paar vragen beantwoorden. What's your destination ? Miami. Why are you coming over here ? Vacation. Will you stay in Miami ? No we're travelling around.  What is your profession ? I work in a bank. Geen opmerkingen en ik mag door. One down , three to go. Niels is de volgende. What are you doing ? The same as my mother. Hij kijkt naar zijn paspoort en fronst zijn wenkbrauwen. Blijkt dat hij zijn beroep vroeg ... I go to school. De man kan er mee lachen en is zelfs best aardig. Alle vier zijn we nog in geen vijf minuten door de controle. Heb ik me daarvoor zo nerveus gemaakt, bende ******. Het tweede deel van de groene kaartjes wordt in ons paspoort geniet. Bij het verlaten van Amerika zie ik waar de fout gemaakt is : bij het overhandigen van je boarding pass moet de bediende van de luchtvaartmaatschappij het groen kaartje uit je paspoort halen. Hoe ik dat nu weet : ten eerste omdat lieve Millie het wel deed en Duitsers voor ons door waren zonder dat het kaartje eruit gehaald werd. Maar ze kenden de procedure want kwamen zelf terug naar de balie.

Drie uur wachten opChicago airport waar het maar een dooie bedoening blijkt te zijn vergeleken met Orlando. Wisten we veel .... We dompelen ons al wat onder in de amerikaanse sfeer en zijn in vakantiestemming. Miami here we come !

Here we go ! Donderdagavond 3 klokken gezet want je weet maar nooit. Vrijdagochtend nemen we ook een trein vroeger 5:40 , dan komen we in de luchthaven aan rond 7:30. Vlucht is voorzien om 10:55 en voor intercontinentale vluchten vragen ze om 3 uur vooraf aanwezig te zijn. Om naar het station te geraken nam ik vooraf contact op met een taximaatschappij. Geen probleem, bellen rond 5u, 10 minuten later zullen ze er zijn wat ons ruim op tijd in het station brengt.

Om 5u bel ik en krijg (excuseer me het woord de meest boertige telefonist van 2010) aan de lijn. Ik vraag een taxi en vertel erbij dat we 4 valiezen hebben en 4 stuks handbagage die we wel op onze schoot kunnen nemen. "Da ga nie gaan é madammeke, ken ik nu gin grote notto". Ik zeg hem dat ik vooraf contact had, dat dit geen probleem zou zijn en ik had willen reserveren maar het moest niet wegens auto's genoeg. "Ja madammeke ok gin ên kuk ginne zenden é". En wanneer dan wel ? "Goh misschien met een eure of twèè". Ik gooi net de telefoon niet toe . Voor geen miserie te hebben vermeld ik hier de naam van deze grote oostendse taxivervoerder niet. Ik heb dan met OTO gebeld (voor de kenners Soepe van Breininge) 059320808 die binnen 5 minuten aan de deur stond met een camionetje.

Om 5u25 komen we in het station, nog een kaffietje, oeps bijna vergeten go en railpas in te vullen (nog op de zenuwen van het taxigedoe) en dan trein naar Brussel Noord . Daar vijftal minuten wachten en de trein naar Zaventem. Allemaal mensen met een koffer staan te wachten en net deze trein is een dubbeldekker dwz wil je beneden zitten heb je trappen, wil je boven zitten heb je trappen. Met als gevolg dat iedereen aan de deuren blijft staan en de boel blokkeert . Begrijpe wie begrijpe kan dat net op dit traject zo'n trein wordt ingezet.

De kaartjesknipper klautert van de ene wagon naar de andere. Ze is vriendelijk maar zegt dat we een boete moeten betalen. Ik verschiet (alweer) en vraag waarom. Blijkt dat deze verbinding niet van de nmbs is en er een toeslag is als je met een pass reist. Tiens op de trein staat nmbs, de kaartjesknipper is van de nmbs. Op de pass staat enkel dat die voor alles geldt, alleen niet tusse ngrenspunten. Niets over een toeslag naar Zaventem. Ik vertel dat wij vorig jaar dezelfde trip deden en dit niet voorhadden. Het blijkt nieuw te zijn van 1/11/2009. Ik zeg haar dat je dit toch echt niet kan weten. En we zijn ook niet de enige. Ze zegt dat ze maar 1 toeslag zal aanrekenen en geen boete. Heel vriendelijk hoor en dankjewel. Maar hoe kan je dit nu weten. Ondertussen nagekeken op de site van de nmbs en inderdaad daar staat het de Diabolotoeslag. Dus reis je met een nmbs-pas naar Zaventem dan moet je een ticket per persoon van 2,05 eur bijkopen. Leve het openbaar vervoer.

Toen de cameraploeg van Volt me vroeg hoe we op de luchthaven geraakten, zei ik met de trein. En in mijn opperste vakantiestemming had ik geen zin om te zagen maar het lag er bijna uit. Geef toe da's toch weer zo'n typisch belgische maatregel.

Had ik geloofd in voortekens , ik had het moeten weten dat de terugreis ook niet voorspoedig zou verlopen. De heenreis was alvast gestart met hindernissen en daar zat ik nog altijd met de schrik : mochten we Amerika wel binnen ?

En zo zijn we bijna bij het einde van onze terugvlucht uit Amerika.

Met Iberia vliegen we naar Parijs Orly, wel wetende dat de kans dat onze koffers meevliegen zeer klein is. Maar er was geen tijd om ze nog op te halen en we waren het er unaniem over eens : let's go home. Inderdaad geen spoor van de valiezen. Aangifte gedaan waar ze ons heel vriendelijk ontvangen en verzekeren dat de kans op verlies zeer klein is. We kunnen via internet de status van onze bagage volgen en deze zal naar huis gebracht worden met een koeriersbedrijf. Ik kan vandaag met blijdschap aankondigen dat onze koffers deze week in 2 fases gearriveerd zijn. ALhoewel we ons bij een verlies wel hadden neergelegd, naar huis gaan was belangrijker, het is reuzeleuk om ze terug te hebben. Nu kunnen we pas echt hergenieten van de reis want in alle miserie was eigenlijk het plezier van de reis wat op de achtergrond geraakt.

Eens in Parijs aangekomen worden we opgehaald door Soi , een geschenk uit de hemel. Anders waren we nog niet thuis hoor want net nu zijn de franse spoorwegen begonnen met een staking . Nog wat file en tegen 21u zijn we thuis. Nog nooit zo blij geweest bij het zien van ons huisje. Het is dinsdagavond 20 april en we hadden hiermoeten zijn vrijdagochtend 16 april.

Woensdag gaan de kinderen weer naar school. Guy had die dag zowiezo een dag verlof om een vriend te helpen verhuizen, ik krijg welwillend nog wat vakantie om op mijn plooi te komen. Een verkoudheid steekt al de kop op en leidt uiteindelijk tot serieus ziek zijn. Tot vandaag (donderdag 29 april) ben ik er nog niet door maar zelfs hervallen niettegenstaande antibiotica .

Hoofdstuk Chicago afgesloten , nu wordt het tijd om jullie iets meer over onze trip te vertellen. En ik kan het maar beter zeggen : we'll go back ... maar niet in de eerste maanden.

Mijn allereerste voet op spaanse bodem. Op het scherm in het vliegtuig werden de aansluitende vluchten vertoond. Geen enkele gecancelled. Na de landing blijkt dat ze zo goed als allemaal geannuleerd zijn, ook de onze naar Parijs van 9:05. Het is 7:40 en we hadden beslist om onze bagage in te checken tot Parijs gezien de korte overstaptijd. Die moeten we dus nog terughalen

Eerst door de controle. Niels "piept" en de man ratelt in het spaans. Niels zegt dat hij engels spreekt. De man rolt met zijn ogen, maakt veel misbaar naar mij. Ik vertel hem dat ik engels en frans spreek. Hij is kwaad en haalt er onder veel lawaai iemand bij die zeer gebrekkig engels praat.  Gezien Niels minderjarig is moet ik toestemming geven om te fouilleren. Allé de toon is gezet.

We weten uit ervaring dat we de balie van Iberia moeten zoeken. Geen borden. Informacion : met 2 aan het babbelen en ook hier onvriendelijk. Ze moeten hun gesprek staken voor mij. Ze wijst ons de weg en laat het me zo stellen met veel verbeelding kan ik hier iets van maken.

Customers service Iberia : 2 man personeel en 100, 200, 300 wachtenden ? ik weet het niet, mensen die aanschuiven. Wel weten dat Iberia spanjes grootste luchtvaartmaatschappij is en er op dit moment duizenden mensen in de Iberia-hal staan. Ik posteer er 2 in die rij en ga met de ander op zoek naar misschien meer mogelijkheden of woordje uitleg. Informacion : moeten we bij customers service zijn om nieuwe vlucht te boeken. Oh don't no maybe yes maybe no. Heb ook al zin om met mijn ogen te rollen

Ik vind een balie ticket sales en daar staat precies minder volk. Daar zal ik ondertussen aanschuiven. Na een drie kwartier (ah ja want daar werkten ze met 3!) kom ik bij een man aan wie ik vraag om ons ticket om te boeken. Speak english little bit. No booking, buses. Ah ja waar ? Don't no, yesterday there were buses. Ah and today ? Don't no maybe. Ah when will I know ? Will hear . Ah what must we do ? Lie somewhere met een wijds gebaar want stoelen in deze terminal zijn er niet. What must we do when there's a bus ? Go to special counter. Ah where is the counter (dacht ik leg me daar alvast neer) ? Don't no, yesterday there but today don't no. En met deze wijze woorden mag ik beschikken.

Bij customers service zijn ze toch al 20 plekken opgeschoven. blijven wachten misschien kom ik hier mee te weten. Het is ondertussen rond 9:30 u en Bart sms't heuglijk nieuws : Parijs is open , onze vlucht was de laatste die werd afgeschaft. Ik besluit weer aan te schuiven bij ticket sales. 10:15 de man spreekt iets beter engels en kijkt : eerstvolgende beschikbare vlucht morgen (woensdag) om 17u. Boeken maar. Ik vraag of we misschien op de wachtlijst kunnen komen want dixit Bart er zijn nog wel een vlucht of zes die dag naar Parijs. Hij verwijst ons naar de check-in : slik, er zijn 100 wachtenden voor u. Ach wat moet een mens anders doen dus aanschuiven maar. Ik had Guy ondertussen naar de bagage claim gestuurd om de valiezen proberen op te halen maar dit lukte niet zonder boarding pas en paspoort en die heb ik nodig.

11:00 Check in . Ook hier weer zeer gebrekkig engels, met de uitleg dat als we op de wachtlijst staan willen, ze ons geboekt ticket voor morgen moet annuleren; alhoewel ik met dergelijke lijsten geen ervaring heb lijkt dit me onmogelijk. Obladi Oblada, veel blablabla en tralala tot ze toegeeft dat ik gelijk heb; maar ze kan me nog altijd niet op de wachtlijst van de eerste vlucht naar Parijs om 12u plaatsen want er zijn teveel wachtenden voor me. Lie there and come back in 10 minutes. Want als het inchecken begint (en dat is om 11u) en er zijn veel afwezigen kunnen we heel misschien op de lijst gezet worden.

11:15 Terug naar checkin vanuit mijn ligplaats (dus niet opnieuw aangeschoven wat me wel boze blikken opleverde maar er was geen tijd voor). Andere dame : neen dat gaat niet er staan 20 mensen op de lijst. En de volgende vlucht om 14u ? Neen al 25 mensen. En de volgende ? Nog maar 2 . Ondertussen hadden we besloten om ons voor elke mogelijke vlucht aan te melden en de nacht op de luchthaven door te brengen. Op dat moment komt Guy gelopen en zegt dat een mevrouw van Iberia staat te roepen : Paris Paris. Niet meer dan dat want no speak english. Ik vraag aan mijn dame wat dit betekent. Don't no . Daar kijk ik niet meer van op. And can you no (begin al engels te praten als een spanjaard). Can try . Ze belt en zegt ga maar mee met haar . Waarom ? 2 keer raden ... don't no but is allright. Had ik gisteren even de indruk van mee te spelen in Allo allo, vandaag is het Fawlty Towers met Manuel op kop.

11:25 De dame struint door de Iberia hal en roept altijd maar Paris Paris; als een bende kippen zonder kop lopen wij samen met een heleboel mensen achter haar gaan al weet niemand waarom. Bij een andere check-in wijst ze naar 2 balies en zegt Paris. En ze vertrekt. Wij staan natuurlijk in de rij die niet vooruitgaat. Uiteindelijk komen we bij een man, ik geef de paspoorten en boardingpassen en zonder een woord te zeggen begint hij op zijn pc te tokkelen. Ik zeg hem dat we naar Parijs willen, hij doet wegwerpgebaar met zijn hand en geeft me 4 ticketten en zegt nummer van een gate en boarding starts now. Een vlcuhtige blik leert me dat er op staat boarden 11:30, vlucht 12:00.

11:31 we moeten nog door de controle : jassen af, schoenen af, we kennen dit wel; een 100 mensen voor ons. Ik bekijk de ticketten en zie dat dit ECHTE zijn, geen papiertjes voor de wachtlijst maar ECHTE ticketten met ECHTE zitplaatsen. Shit nog 29 minuten voor vertrek. Ik vraag beleefd aan enkele mensen of we voor mogen wegens zeer gehaast : no speak english. Tegen dan kan ik het bloed van de spanjaarden wel drinken. Niels en Eva zijn dolenthousiast maar ik zie ons die vlucht echt niet halen.

11:47 door de controle. Bordje wijst naar onze gate 10 minuten verwijderd. Vergeet het gasten, dit halen we nooit. Onder het lopen bel ik hijgend naar Bart om dit kort uit te leggen, want vanuit Parijs komt een collega ons ophalen dus hij moet dit weten. Hij zit met Tom in de auto en vraagt zich af waarom ik eigenlijk bel als ik het toch niet haal. Maar stel, stel dat we net meekunnen dan is er geen tijd meer voor veel uitleg dus beter nu.

11:55 aan de gate, het boarden is nog niet eens begonnen. Oh flight is delayed half an hour, didn't they tell you ? Neen dus. Mijn eerder vermoeden blijkt juist : Dit is de eerste vlucht, dus je mag aannemen dat mensen die een ticket hebben er niet noodzakelijkerwijze zijn aangezien ze ook niet verwittigd worden. En ze stelden plots vast dat ze deze vlucht aan geen kanten volkregen (alhoewel een uur eerder je niet eens op de wachtlijst mocht) vandaar de noodingreep met miss Iberia die Paris riep.

Hijgend bel ik opnieuw naar Bart om te melden dat we rond 14:30 in Orly zullen landen. We zijn al vele uren onderweg en Eva en ik lopen nog even naar het toilet voor kleren te verversen en ons wat op te frissen. In de rij komen de verhalen los : net als wij allemaal mensen die dagen hebben vastgezeten (Peru, Mexico, Dakar ...) , ontsteld zijn over hoe het hier in Madrid verliep, maar content dat ze naar huis gaan. Helemaal gerust ben ik pas als het vliegtuig opstijgt. Vergelijk mij maar met een ballon die leegloopt en ik ga direct aan het bleiten.

4 uur Madrid , dat was er teveel aan. Dit zijn buitengewone situaties , dat begrijp ik wel maar zoveel incompetentie , zoveel onwil. Zowel Niels als Eva stonden na een half uur Madrid vol blauwe plekken : duwen, trekken, omverlopen, omverduwen, met karretjes over de tenen rijden en zelden of nooit excuses. Dit is oorlog, dit is Europa. In al onze uren in de nochtans drukke chicagoluchthaven kregen we daar geen enkele keer mee te maken. Ik wil Amerika niet schoonpraten. Er is op sommige gebieden zeker ook werk aan de winkel  maar wat een verschil in mentaliteit. Beide kinderen zweren nooit naar Spanje op reis te gaan en ook wij houden er een degout aan over. In Chicago was ik constant ongerust en er zijn moeilijke momenten geweest maar nooit heb ik er het gevoel gehad die ik in Madrid ervaarde : volslagen hulpeloos, overgeleverd aan de goodwill van zeer onwillige mensen.

Een lange rij voor een lege desk waar wij netjes bij aanschuiven. Plots komt iemand van Iberia toch "bestellen" en een ander komt triëren. Wie heeft ticketten -> wachten tot 13u. Geen ticketten -> aanschuiven en op de wachtlijst. Het wordt ook duidelijk waarom : eerstvolgende beschikbare plekken naar Madrid 28 april (het was toen maandag 19 april).

Dus bieden zich massaal mensen aan om last minute mee te gaan. Er komen toch wat plaatsen vrij : bv engelsen voor wie zich van Madrid naar huis begeven toch niet zo evident is en besluiten te wachten. Amerikanen die niet vertrekken. Ik zie iemand over de balie springen en Millie kussen van geluk omdat ze erbij is.

Ondertussen schuiven ook de gelukkige passagiers al aan. De koffer van een Duitser valt bovenop me. I'm sorry I don't want to urt you, het zinnetje kwam precies recht uit de mond from a German uit Allo allo. Het blijft verwonderlijk : alle passagiers babbelen met elkaar en wisselen ervaringen uit. Wat een verschil met anders. Om 13:15 kom ik bij Millie aan de check-in. Ze kijkt me aan en lacht : I know you from the previous days. Ze bekijkt mijn itinerary van American Airlines en zegt : I'll have to check, just a moment. Ik zweer het op dat moment ben ik aan het sterven. Ze blijft misschien een minuutje weg al leek het een uur. Maar het is in orde we hebben tickets. Bijna kus ik Millie ook. Boarden mogen we pas om 16u ach wat is 3 uur wachten als je europawaarts ga. De sfeer onder de passagiers is lichtjes euforisch.

De tijd doden we met wat in de winkels rondhangen, eten en rondkijken. Je voelt de spanning hangen als het vliegtuig om 15:50 nog niet aan de gang staat. En je hoort de zucht van verlichting als het uiteindelijk om 15:55 arriveert. Met 10 minuten vertraging - om 16:50 - stijgen we op, nog snel een sms naar het thuisfront dat we eraan komen. Verschillende "vluchtroutes" vanuit Madrid nog eens bekijken via Biarritz, Montpellier, Toulouse enzo meer.

Toen ik indertijd boekte werd Iberia als maatschappij niet aangeraden. Nu blijkt waarom : personeel is onvriendelijk, eten is rotslecht. Ik ben geen zindelijke maar dit is niet te vreten. We krijgen gewoon bestek : Niels steekt zijn vork in de piccolo en kan er nagels mee inslaan. Eva steekt haar lepel in een stuk smeerkaas (wat kan daar nu verkeerd mee zijn ?) , zelfs als je er mee rondzwaait blijft het stuk hardnekkig aan de lepel vastkleven. We krijgen een klein blikje drank van 20cl. bij het avondeten. Tussen het avondeten en het ontbijt : geen drank. Ontbijt : 1 glaasje fruitsap. Film op het scherm : Avatar in het spaans ... Zal er niet verder over uitweiden want we waren zo content dat we een vliegtuig hadden. Maar ik die normaal 3/4 van de vlucht slaap , doe geen oog toe. En dat lag nu eens niet aan de zenuwen.

Uitgedroogd, moe maar doodcontent zetten we voet op europese bodem ! eviva espana

Elke dag schrijven want je vergeet zo snel en onthoudt alleen de goede dingen. Zoals dat er vanmiddag 3 van de 4 koffers bij de buren zijn afgeleverd. Hei hei joepie jei.

Waarom ik niet schreef ondanks alle goede voornemens ? Omdat alle slaaptekort en stress zich bij mij geuit hebben in een ongelooflijk slaapweekend en naast keel- en oorontsteking ook ontsteking van de bovenste luchtwegen. Een batterij medicamenten helpen me vandaag weer op weg, het ergste is achter de rug. Zoveel slapen deed ik eerder nooit, ik denk zo'n 40 van de 48 uur.

Onze eerste dag in Chicago begon dus nogal hals over kop. Met de shuttle naar de subway. Niet altijd evident welk kaartje te kopen maar in de USA staat er altijd wel iemand paraat om te helpen. Het was precies kouder dan verwacht en toen we na een half uurtje uitstapten sneed de wind door onze dikke truien. Chicago heeft ongeveer dezelfde temperatuur als Belgie, nog iets frisser en heeft als bijnaam "the windy city" en dat hebben we geweten. Het is gelegen aan Lake Michigan en heeft een prachtig park nl Milenniumpark met het Jay Pritzker pavillion waar openluchtconcerten kunnen gegeven worden en het simpele maar oh zo verrassend cloud gate. Ik slaag er momenteel niet in om foto's te uploaden maar even googlen je vindt het wel.

We stappen naar the Magnificent Mile, een straat die gekend staat voor zijn winkels. Vooral de duurdere merken vinden er hun gading. Chicago is ook de eerste amerikaanse stad waar je oudere gebouwen vindt. In musea hadden we geen zin al hebben we de Sears tower gezien, en Frank Lloyd Wright heeft er ook het een en ander gedaan. Maar achterliggend zat natuurlijk dat ticket naar Madrid te draaien.

Tegen 16u trokken we naar de luchthaven. Geen volk aan de counter van Iberia, ook niet moeilijk want later bleek dat om 16u de checkin van de vlucht begint. Ze wilden me eerst niet te woord staan maar ik was dat eind niet gekomen om me te laten afschepen. Mondeling werd ons ticket bevestigd en toen ik aandrong op dat reservatienummer kreeg ik Millie te pakken. Wie Ncis Los Angeles kijkt, kent ongetwijfeld Hetty : Millie leek erop als 2 druppels water. Of wie heeft the Incredibles gezien denk dan aan Edna . Millie gaf me een print waarop niet veel meer stond wat ik al had maar toch het bewuste nummer die ik nodig had om in te loggen. Millie zien we maandag terug !

Met de shuttle trokken we terug naar het hotel, vandaar naar Dominiks voor de inkopen en dan naar het hotel waar we aten, mailtjes verstuurden en tv keken. Liever kwamen we 's avonds niet buiten, alhoewel het een veilige buurt leek waren we niet vergeten wat onze Chicagovriend William de eerste dag wist te vertellen : nice town, bit trouble with the violence, last friday 41 people were killed in Chicago. Deurtje toe, kindjes en co binnen dus, je weet maar nooit.

Natuurlijk moest ik even op de site van Iberia gaan kijken met het reservatienummer : hotelpc heeft soms rare kuren (om van het Qwerty klavier nog maar te zwijgen). Ik slaag erin mij aan te melden, klik iets te snel en krijg als boodschap "do you really want to cancel your tickets". Nog nooit zo snel een venster gesloten als dan. Eva vraagt me er af te blijven en zelfs geen poging te doen om de boardingpassen af te drukken morgen : er kan vanalles fout lopen. De niuewsberichten over de aswolk zijn verder niet bemoedigend. Steeds meer luchthavens worden gesloten.

Zondag wordt onze enige luchthavenloze dag. Toch blijft de schrik om niet naar huis te kunnen vertrekken er goed inzitten en zorgeloos genieten lukt niet. Je begint sommige dingen ook echt te missen : zoals een gewone boterham. Elke dag cornflakes, bagels, cupcakes (nb met bananesmaak en aanverwanten) en belgian waffles (die ik normaal wel reuzelekker vind met de nodige aardbeien en een spuit slagroom) dit uit plastieken borden en plastiek bestek : een simpel stuutje met choco is ook goed hoor.

Als volleerde Chicagokenners laden we onze metrokaart op en gaan we naar goede traditie op zoek naar het hardrockcafé. Daar maken we kennis met Ronaldo, de meest joviale verkoper die we ooit zijn tegengekomen in een hardrockcafé. Ja we deden ondertussen toch al Parijs, Londen, Dublin, Rome, Washington, Miami, Key West, Orlando en nu vrij onverwacht Chicago. En het moet gezegd worden : 't is één van de beste en mooiste. Niels koopt het obligatoire tshirt en maakt zich ook VIPlid. Daarna trekken we naar Navy Pier en ook dit is best de moeite. Maar eerlijk : het is geen stad waar ik uit vrije wil naar toe zou trekken.

Moe maar gelukkig dat het morgen maandag is gaan we naar "huis". Eerst lasagne halen bij Dominiks en dan naar onze suite. Doordat er nog altijd meer  luchthavens sluiten (tot Barcelona toe) , er een tweede aswolk op komst is, en als de wind draait die mss wel richting Amerika waait , daardoor slaap ik die nacht dus niet. Rechtop in bed, ipod in de hand, mailen met het thuisfront en alternatieven zoeken om van Madrid naar huis te gaan : trein, bus whatever. Ik weet soms niet wat erger is : zoals wij er deel van uitmaken of thuis je zorgen maken ? Wat is oma blij dat ze haar laptop heeft, we mailen haar dagelijks.

Maandagmorgen hopelijk laatste ontbijt, en valiezen herpakken. Ik bereid iedereen voor op minstens 1 luchthavennachtje in Madrid want ik heb er geen goed oog in . PArijs is nog altijd gesloten. Dus handbagage vol dingen die we zouden kunnen gebruiken en nutteloze dingen (lees souvenirs) in de gewone koffers. De balie van iberia gaat pas open om 13u, wij moeten uitchecken om 12u maar tegen 11u hou ikhet niet meer vol. We nemen de shuttle van 11:15 en komen tg 11:30 aan op de luchthaven waar een heeeeeeeeeele laaaaaaaaange rij al staat aan te schuiven bij Iberia . Oh my god wat is hier aan de hand ?